menu Terug naar boven

Welkom op de website van het Ouderenfonds.
Maak hieronder uw keuze om door te gaan.

Of ga direct naar

‘Het leek wel alsof we elkaar al jaren kenden’

riekie

“Mijn man overleed 23 jaar geleden. Ik mis hem nog elke dag. Zeker op bijzondere dagen zoals kerst is het gemis verschrikkelijk.” Riekie Valkhof-Rademaker (93) is eenzaam. Dankzij het kerstdiner van het Ouderenfonds viert zij kerst niet alleen.

Riekie: “Ik heb 5 geweldige kinderen. Die staan altijd voor me klaar. Elke zaterdag komt een kind langs om te helpen met de boodschappen. En dan komt er nog wekelijks een hele lieve vrijwilliger op bezoek. Dan gaan we samen koffiedrinken of een rondje rijden op de scootmobiel. De rest van de dagen ben ik alleen. Dan zie ik niemand. Ik zeg vaak tegen mezelf: ‘Riekie, niet zeuren! Er zijn mensen die helemaal nooit iemand zien’. Maar het gevoel van eenzaamheid kan ik helaas niet sturen.”

Doof en slechtziend

Riekie woont in een zorgcentrum. Genoeg sociale contacten, zou je denken. Maar voor Riekie is dat niet makkelijk. “Ik heb wel eens geprobeerd aan te sluiten bij een praatclubje in het zorgcentrum. Maar dat pakte niet goed uit. Ik ben aan 1 oor volledig doof. Door alle geluiden ging mijn oor ontzettend suizen. En toen kreeg ik verschrikkelijke hoofdpijn. Ook een handwerkclubje gaat niet meer. Ik ben namelijk ook nog eens slechtziend.”

Eenzaam maar positief

“Vrede. Dat is kerst voor mij. Het doet mij goed als er mensen samenkomen. Als ik andere mensen gezellig samen zie eten, ben ik diep in mijn hart blij. Ik denk vaak aan anderen, en niet aan mezelf.” Riekie probeert ondanks haar eenzaamheid positief in het leven te staan. “Natuurlijk is kerst niet meer hetzelfde als vroeger. Dat vind ik jammer. Maar tegelijkertijd vind ik dat ik niet mag zeuren. Er zijn zo veel mensen die in hetzelfde schuitje zitten als ik. En ik heb nog kinderen die ik een paar uurtjes zie op kerst. Daar ben ik dankbaar voor.”

‘Ik hield zó van kerst’

Wanneer de positieve Riekie terugblikt naar de tijd van vroeger, is er toch een duidelijke uiting van gemis en verdriet te ontdekken. “Ik hield zó van kerst. Als kind zat ik dan gezellig met mijn ouders en 13 broers en zussen aan tafel. Dan aten we ossenstaartsoep met roggenbrood en roomboter. Wat een luxe! En ja, nu zit ik dan alleen thuis met kerst. Zonder familie en zonder mijn lieve man. Alles verandert als je ouder wordt. Wat er niet meer is, is er niet meer.”

Kerst in de oorlog

De kerst die nooit uit Riekies herinnering zal gaan is die van 1944. Riekie: “Er was oorlog. Op kerstavond stonden er honderden mensen op het station. Klaar om getransporteerd te worden naar Duitsland. Toen ik samen met mijn vader naar buiten ging, hoorden we luidkeels gezang. Iedereen zong samen het Wilhelmus. Ik huilde toen zo hard. Het was heel ontroerend. De saamhorigheid ondanks de ellende was prachtig. Altijd wanneer ik het Wilhelmus hoor, denk ik terug aan die kerst.”

Geweldig kerstdiner bij Van der Valk

Het was dan wel geen ossenstaartsoep, maar wel gezellig samen eten aan tafel. Vorig jaar had Riekie het geluk dat ze een kerstdiner van het Ouderenfonds bij Van der Valk mocht bijwonen. “Wat was dat geweldig zeg! Ik heb echt genoten”, vertelt ze enthousiast. “Ja, ja daar ervaarde ik zeker hét kerstgevoel! Ik kwam aan een tafel te zitten met allemaal vreemden. Maar we hebben zo ontzettend gezellig zitten praten. Het leek wel alsof we elkaar al jaren kenden! De hele sfeer was fijn. Het lekkere eten, de achtergrondmuziek en de aardige serveersters. Geweldig!”

Bezorgt u een oudere een leuke kerst?

Help mee en zorg dat wij dit jaar nog veel meer ouderen zoals mevrouw Valkhof kunnen laten genieten van een kerstdiner. Steun met een gift, doneer een kerstdiner.